एक दिवस डोळे उघडून ..

निसर्ग नाही करत तुलना
माणसेच का करतात ........
तो देतो भरभरून ...........
हे मात्र विसरतात .............

झाडाचा मोहोर पाहून ..
बुंधा  कधी रुसत नाही ........
फुललेल्या फुलाकडे पाहून ......
कळी कधी सुकत नाही ........

ज्याचे त्याचे प्राक्तन असते ........
आभाळ अथवा माती .............
चिडणे ,रुसणे ,रागावणे .............
कुणी कुणा वरती ??????

एक  दिवस डोळे उघडून .......
पहिले अवती भोवती ...........
ओठ मिटून निमूट राहणारे ..........
दिसले सभोवती .............

राजेशाही हवेलीत राहणारे
म्हणतात नाही सुखी ..........
रस्त्यावरती टेकून माथा
म्हणतो तो, मी तर नाही दुखी .....

पैसा आहे ,वेळ आहे ,कशात नाही कमी
सांजवेळी संगतीला असतील का मुलेबाळे .........
विचार करून दमले...........
द्याल का हो हमी ????

दिसतो एखादा सुंदर चेहेरा ..............
अश्रू लपवून .........हसताना ........
इथे तिथे भेटतात सारे ..........
मुखवटे आपले ........सांभाळताना .......

काळ्या काळ्या रात्रीचे ........
साम्राज्य असते सारे ............
आकाशात मात्र विहरतात..........
झगमगणारे ....तारे ..........

धरती नि आकाशालाही हेच नियम प्यारे ........
माणूस मात्र क्षणो क्षणी करतो ....हायरे .....हायरे

निसर्गाचे असो ,वा असो प्राक्तनाचे .........
ज्याचे त्याने वहावे..............
आपल्या पाठीवरचे ओझे ............

हसणारे मिळतील .......हजार .........
रडणारा मात्र .......शोधा....कोणी .......
आपणच आपल्या वहायच्या..........
आपापला पाठी वरच्या गोणी...............

माझी कविता

नियमांच्या चौकटीत कविता माझी अडणार नाही ..........

मनीचे भाव मी ओळींमध्ये मोजणार नाही .....................

तुम्ही खुशाल तोला शब्दांची खोली ................

मन मात्र मी तोलणार नाही ........शब्दांच्या या आवेगाला व्याकरणात बांधणार नाही ..............

सोबतीला नाही कोणी म्हणून ,जगणे मी सोडणार नाही ........

बदलले दिवस तरी ,नशिबावर खापर फोडणार नाही ...........

आहे उद्याची आस जरी, आजला मी विसरणार नाही ..... .......

मनीचे भाव मी ओळींमध्ये मोजणार  नाही .......

शब्द हे मोती जणू ,कशीही माळ गुंफणार नाही .........

एकेक शब्द ओळी होताना अर्थ त्याचा सांडणार नाही .........

नसेल तुझी साथ जरी आठवणी दूर लोटणार नाही ...........

मनाच्या गाभार्यातली  कुजबुज हि थांबवणार नाही ...........

हे जीवना तुला जगताना मृत्यूला मी आळवणार नाही .........

दिलेसहि तू घेशिलाही तुच ,वचन तुझे मोडणार नाही ..........

प्राक्तनाच्या  दानापाई ओंजळ माझी सांडणार नाही ..........

मनीचे भाव मी ओळींमध्ये मोजणार  नाही .......................

दिवस माझा रात्रही माझी,आजही माझा कालही माझा ...........

हिशोब त्याचा मांडणार नाही उद्या काय या भीतीपोटी आज हातून ओघळणार नाही 

सुख आणि दुक्ख यांच्या तराजुला झुकते माप मी देणार नाही ....................

मनीचे भाव मी ओळींमध्ये मोजणार  नाही ...                               

जन्मो जन्मीचा बंध नकळत पणे उलगडला

आपली मैत्री,ना रक्ताचे ना नात्याचे बंधन ...... 

ते तर आहे आभाळाचे एक स्वप्नरंजन ........

नवरत्नांच्या हारामधले एक अनमोल रत्न ........

डवरलेल्या वेलीवर बहरलेले एक नाजूक फुल .......

जणू मनाची मनाला पडलेली एक रानभूल .......

           केवळ निरागस ,निर्वाज्ज्या,स्वच्छ ...........

ना स्वार्थ ,ना मतलब ,ना हेतू ........

हा तर केवळ दोन मने जोडणारा सेतू ....

प्रेम म्हणू कि मैत्री ?नको ती शंका नको तो प्रश्न 

हा तर केवळ शब्दांचा खेळ ........

भावलाय मला हा भावनांचा भावनांशी मेल.....

तुझ्यासाठी जे वाटतंय ते प्रेमापेक्षाही जास्त आहे ........

शब्दात मांडण्यासाठी प्रमाण त्याचे व्यस्त आहे .........

काय आहे तुझे प्रेम ?इतके प्रेरक कि सरळ ,साधे आयुष हि झाले आहे दिल्खेच्च्क .........

            हजारो माणसे असतात सभोवती ,

पण तुझा चेहेरा आपलासा वाटतो .....

बोलण्यासाठी सगळे असतात ,पण मन मात्र 

तुझ्यापाशी मोकळे होत ......  

मनाची तर काय सांगू कथा ,वेडे खूप खूप हळवे ,

तुझ्यावरील संकटाने डोळे भरतात माझे ........

जुने ,नवे स्पर्श तर होतात वरवर ,

का तुझ्या सहवासाची ओढ लागल्ये खोलवर ?

         मनाचा तळ गाठायला मन माझे आसुसले ....

शोध शोध शोधले मनभर भिरभिरले ......

एक हळव्या क्षणी तर्कालाही त्याचा सूर गवसला ...........

आणि जन्मो जन्मीचा बंध नकळत पणे उलगडला ..............

तुझी भेट

तुझ्या एका भेटीच्या
स्वप्नात मी दंगले
भास नि आभासांच्या
खेळात मी रमले ....

अनुभवायचे होते मला माझेच भास
तुझ्या श्वासांतील.......माझे श्वास

आतुर होते पाहायला
तुझ्या डोळ्यातील भाव
शोधत होते त्यात ........
मी माझेच नाव....

ऐकण्यासाठी तुला
लागली मला हुरहूर
शोधत होते त्यात
अंतरातले मधुर सूर ........

तुला पहाणे,तुला ऐकणे ........
तुला अनुभवणे ............
तुझ्या भेटीसाठी ........
होते सारे बहाणे ..........

पण हाय रे देवा .
झाली नाही भेट ........
यालाच का म्हणतात
योगायोग थेट ..............

कागदावर कागद नासले........
पण अर्थ नाही गवसला ......
शब्दांच्या मागे धावले .......
पण भाव नाही उमगला .........

मूर्ती बनण्यासाठी पत्थराने.......
घाव सोसला ........
देव बनण्या साठी ........
प्राण नाही ओतला ...........

हा तर जन्म माझा ......
एक देऊन गेला ........
पुढच्या जन्मीची स्वप्न
माझ्या डोळ्यात पेरून गेला   .............

मीना.

तक्रार मात्र नाही

 तुझ्या नव्या सवालाने ,शब्द वळावयास लागले ...........

  सारे छुपे अर्थ ,नव्याने कळावयास लागले ............

  नको करूस मला आता नवा सवाल ............

  जुनेच माझे प्रश्न ,मला छयलावयास लागले .............  

 

  वरवर पाहता वागणे माझे साधेच होते ...........

  खोलवर जाशील तर छुपे अर्थ दडले होते ............

  जपून मनात माझ्या,माझेच आश्रू दाटले होते ........

  लपवून हुंदक्यांना दिलखुलास हासत होते ...........

  खुला आसमंत तुझा,वारा सुसाट भरला होता ...............

  दिल्या घेतल्या वचनांचा,मला लगाम पडला होता ..............

  आणा भाका,शपथा नि नाती ,

  मी मात्र जपावे आभास किती ......................

.

  नाही तुझी सोबत,नाही माया ...........

  एकाकी हा पांगळा प्रवास किती ...........

  भव्य दिव्य स्वप्नांचे कधीच नव्हते मागणे .................

  प्रश्नालाही प्रश्न पडावा,असे नशिबी भोगणे ...............

  हे दुख नेहेमीचे,झाले जुनेपुराणे .................

  चढवुनी नवे मुखवटे,गाते नवे तराणे.................

  झाला उशीर जेव्हा,हाका तुला दिल्या मी ................

  सांजवेळ झाली आता,पहाटेच पुकारले मी ..................

  मी एकटीच माझी असते कधी कधीही ..............

  गर्दीत भोवतीच्या,नसते कधी कधी मी .....................

  जपते मनात माझ्या हळुवार हुंदका हा .................

  लपवून आसवांना हसते कधी कधी मी ...............

.

  तू भेटलास जेव्हा,मी बोललेच नाही .................

  झाला उशीर आता ,तक्रार मात्र नाही ................

                            तक्रार मात्र नाही ..................... 

                                                                     मीना

कोड पडलय मला

कोड पडलय मला सोडवाल का कुणी ?
माणसं अशी का वागतात ,शोधाल का कुणी ?

आयुष्याच्या नव्या वळणावर ,नवे लोक भेटतात
जन्मोजन्मीचा ऋणानुबंध ,असा जीव लावतात ,

मात्र एखाद्या क्षणी सहज सहज विसरतात ,
रक्ताचे तर नाही,म्हणून कवडीमोल ठरवतात ,

गरज म्हणून नात जोडतात का कुणी ?
सोय म्हणून सहज तोडतात का कुणी ?

विश्वास आणि प्रेम,नसते मागणे काही ,
समाधानाच्या तराजूत व्यवहार मात्र नाही ,

मिळेल तितके द्यावे,नि जमेल तितके घ्यावे ,
दिले घेतले सरेल ,तेव्हा ओंजळीत काय राहावे ?

नात हे ओझ नाही ,मनापासून समजून घे ,
भावनांचे मोल आणि समाधान उमजून घे ,

मैत्री नि प्रेम हळुवार नि तरल ,जपले नाही जीव लाऊन
तर होत जाईल विरळ ........श्वासाचे अंतर नि हृदयाचे स्पंदन ,
ओंजळीतली वाळू जणू सहज जाईल गळून ...........
मीना

अभ्यास अभ्यास

अभ्यास अभ्यास .......रोज रोज अभ्यास ........

आई आणि बाबांना पडलाय एकच ध्यास........

सारखा सारखा अभ्यास नकोसे वाटते ........

नाही केला एक दिवस तर काय मोठे बिघडते ?????

मलाही खूप खूप खेळावेसे वाटतंय ......

अभ्यासाला बुट्टी मारून लोळावेसे वाटतंय ......

कोपर्यावरचा वडापाव चापावासा वाटतोय .....

मस्तपैकी सिनेमा बघावासा वाटतोय .........

दादा झाला एन्जिनिएर,ताई होईल डॉक्टर ......

खर खर सांगू ?मला व्हायचंय actor .........

वेगळी वाट चालायची इच्छा आहे माझी ....

पण आई बाबांचे डोळे पाहून स्वप्न थिजतात माझी ............

८० टक्के पडले कि ९० टक्के पडले ..............

यांच्या मात्र अपेक्षांचे ओझे फारच वाढले ...........

ओझ्यापाई ,खांदा वाकून गेलाय माझा ..........

स्वप्नांच्या पंखाला तर नाहीच उरली जागा ......

मोठ्यांच्या या इच्छ्ये पायी भरडून निघतंय मन ........

कधीतरी वाटते नको नको हे जीवन ..............

एवढी मुले करतात .....करावा का ट्राय........

आपणही आत्महत्येचा निवडावा का पर्याय ????????

एक क्षण असा आला वाटले आता सुटले ............

अभ्यासाच्या जाचातून सुटका होईल हे पटले ...........

केला मी निश्चय,ठरवला प्लान.........

मदतीसाठी निवडला गरगरणारा फ्यान ...............

बांधायला त्याला हवी होती साडी ............

आईच्या कपाटातून उचलली एक घडी ............

नजरेला दिसला आई बाबांचा हसरा फोटो ............

शप्पथ सांगते नाही सांगत खोटं..........

आई बाबांच्या डोळ्यात पहिली मी माया ......

खूप केलाय माझ्यासाठी जाईल कि हो वाया .......

Flashback झाला ,आठवले सारे .........

क्षणभर डोळ्यासमोर चमकलेच तारे ...............

आठवले प्रेम आठवला स्पर्ष्य............

डोळ्यामध्ये त्यांच्या पहिला मी हर्ष ............

माझे यश बघण्यासाठी कणकण झीज्लेत ...........

किती किती घाव मनावर सोस्ल्येत .............

क्षणात उमगली माझी मला भूल .............

याच का सव्स्कारांचा बांधलाय त्यांनी पूल ............

पटकन उठले नि धावत सुटले .............

आईच्या कमरेला मारली मिठी ..............

नजरेच्या कोपऱ्यात दिसले बाबा .............

अन डोळ्यांतून अश्रूंचा वाहिला धबधबा ..........

दोघांनीही प्रेमानी घेतले मला जवळ .............

पळूनच गेले माझ्या मनातील मळभ ...........

वचन दिले स्वत्हालाच होणार मी मोठी ...............

मीच तर आहे यांची म्हातारपणीची काठी ............................